Cycle Tour Amsterdam

Fietsroutes door Amsterdam, van iemand die de weg kent.

Fietsen in de regen: zo overleef je een natte dag in Amsterdam

·

Fietsen in de regen: zo overleef je een natte dag in Amsterdam

Amsterdam en regen zijn onafscheidelijk. Als fietsgids heb ik inmiddels meer natte dagen op het zadel doorgebracht dan droge, en ik kan je vertellen: een regenbui hoeft je rit niet te verpesten. Sterker nog, op een grijze dag is de stad rustiger, de lucht schoner en heb je de fietspaden voor een groot deel voor jezelf. Het enige wat je nodig hebt, is de juiste aanpak.

Voorbereiding: wat je meeneemt en wat je thuislaat

Begin bij de fiets zelf. Als je een huurfiets pakt, kies dan een model met spatborden die écht iets doen. Dunne sierlijstjes die nauwelijks boven het wiel uitsteken, houden niets tegen. Een goede spatbord loopt ver door over het wiel en houdt de modderstraal van je rug. Controleer ook de remmen voor je wegrijdt. Natte velgremmen hebben aanlooptijd nodig voordat ze écht pakken — dat zijn twee tot drie pedaalslagen extra die je niet verwacht als je voor het eerst de Leidsestraat uitkomt en een tram ziet stoppen.

Kleding is het tweede punt. Een waterproof jack is meer waard dan tien lagen fleece. Kies iets met een capuchon die je onder je helm kunt dragen, of draag een regenpet met klep onder de helm. Dat klinkt onhandig, maar je ziet dan tenminste waar je rijdt in plaats van blind door een gordijn van druppels te koersen. Handschoenen zijn geen overkill. Natte handen glijden van het stuur, en op een drukke kruising wil je volledige controle over je remgrepen.

Wat je thuislaat: de kaart op je telefoon die je losjes in je hand houdt. In de regen is dat een garantie voor een scherm vol waterdruppels en een fiets die slingert terwijl jij met één hand Google Maps probeert te bedienen. Gebruik een stuurtas met een doorzichtig vak, of leer de route van tevoren uit je hoofd. Dat laatste klinkt ouderwets, maar het werkt. Ik rij bezoekers al jaren door de stad zonder ooit op een scherm te kijken, puur op herkenningspunten.

De route: waar je rijdt en waar je extra alert bent

Op een regenachtige dag begin ik altijd aan de rand van het Vondelpark, bij de ingang aan de Stadhouderskade. Het park zelf is prachtig in de regen — de paden zijn breed, er rijden nauwelijks andere fietsers en de bomen houden een deel van het water tegen. Rijd door tot de uitgang aan de Jan Luijkenstraat en sla linksaf richting het Leidseplein.

Hier begint het gedeelte waar je ogen open moeten zijn. Het Leidseplein is op een droge dag al een wirwar van trams, auto’s, fietsen en mensen die halverwege het zebrapad besluiten dat ze toch de andere kant op moeten. In de regen komen daar nog de tramrails bij, die nat zijn en glad als ijs. De rails lopen diagonaal over het plein. Als je er schuin op rijdt met een smal bandje, is de kans groot dat je wiel erin zakt en je fiets een eigen koers kiest. Rijd altijd haaks over rails, ook als dat betekent dat je even uitwijkt. Dat geldt trouwens voor de hele stad: de Raadhuisstraat, de Vijzelstraat, de Ferdinand Bolstraat — overal waar rails liggen, rij je er recht overheen.

Vanaf het Leidseplein neem je de Lijnbaansgracht. Dit is een van de rustiger routes die parallel loopt aan de drukke Singelgracht. Minder verkeer, brede stroken, en de kade ligt beschut. Rijd door tot de Elandsgracht, sla rechtsaf en volg de Jordaan richting het Westerpark. De Jordaan is in de regen bijna aangenaam: de smalle straatjes houden de wind buiten, de kinderkopjes zijn glad maar te navigeren als je kalm rijdt, en er zijn nauwelijks toeristen die plotseling stilstaan om een foto te maken.

In het Westerpark kun je schuilen onder het afdak van de oude fabriekshal aan de westkant van het park. Niet om te wachten tot het droog wordt — dat kan lang duren — maar om even bij te komen, je handschoenen uit te wringen en te bepalen of je verder rijdt of omdraait. Ik stop hier altijd even met groepen. Niet voor de bezienswaardigheden, maar omdat mensen na veertig minuten regen even een moment nodig hebben om te herpakken.

Terugrijden: de veiligste lijn naar je startpunt

De terugrit gaat via de Haarlemmerstraat. Breed, redelijk vlak, goed asfalt. Sla bij de Brouwersgracht linksaf. Dit is een van de rustiger grachten in het centrum en de weg is breed genoeg om comfortabel naast elkaar te rijden. Aan het einde van de Brouwersgracht kom je uit op de Singel. Hier moet je even opletten: op regenachtige dagen staan er mensen met paraplu’s die breed uitsteken over het fietspad. Geef een belletje, rijd rustig en ga er niet van uit dat iemand je hoort aankomen.

Via de Singel rijd je terug richting het Centraal Station als dat je eindpunt is, of je slaat rechtsaf de Raadhuisstraat in als je terug wilt naar de Dam. Op de Dam zelf: rijd de brede open ruimte over zonder te slingeren. Op een natte dag zijn de tegels glad en staan er altijd wel mensen die onverwacht bewegen. Houd snelheid laag, handen aan het stuur.

Een paar dingen die ik na jaren natte ritten heb geleerd en die ik meegaf aan elke groep:

  • Rem eerder dan je denkt nodig te hebben, zeker voor kruisingen
  • Kijk ver vooruit, niet alleen naar de fiets voor je
  • Op kinderkopjes: rijd rechtdoor, niet zigzaggen
  • Geef extra ruimte aan andere fietsers die wankelen — ze zijn waarschijnlijk minder gewend aan natte rails dan jij
  • Tram ziet jou niet altijd, jij moet de tram altijd zien

Het grootste misverstand is dat regen fietsen onmogelijk maakt. Dat is het niet. Het maakt het langzamer, voorzichtiger en eerlijk gezegd ook een stuk stiller. De Jordaan zonder toeristen, het Westerpark zonder hardlopers, de Brouwersgracht zonder rondvaartboten die mensen aanroepen — dat is een versie van de stad die de meeste bezoekers nooit zien. En dat is precies waarom ik de natte dagen niet schuw. Die hou ik voor mezelf.

Meer om te lezen